rozeta ()
,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) ornament o układzie koncentrycznym, w kształcie stylizowanego rozwiniętego kwiatu, także centralna kompozycja ozdabiająca plafon lub sufit (1.2) okrągłe okno w szczytach budowli lub nad portalami, charakterystyczne dla architektury gotyckiej; (1.3) zespół liści pędu ułożonych na jednym poziomie u części roślin o krótkiej łodydze, tuż nad powierzchnią ziemi; (1.4) intarsja wokół otworu rezonansowego w instrumentach szarpanych (1.5) szlifowany diament rżnięty w różę z jednej strony, płaski z drugiej (1.6) rezeda (1.7) zbierana z wierzchu rudy skorupka miedziana, wyprażona i wytopiona z odtleniaczem kwarcowym, stopiona powtórnie z węglem
(1.1-7)
(1.1) Sufity większości pomieszczeń pałacu w Igołomi zdobią rozety, ułożone z liści akantu. (1.2) Trzy wielkie rozety zdobią katedrę w Chartres, z czego dwie wpisane są w łuk lancetowy. (1.3) Skalnica klinolistna to roślina wieloletnia, bylina darniowa tworząca niskie rozety liściowe.
(1.2) różyca (1.5) raut, różyczka
rozarium , rozetowanie rozetka rozetować rozetowy
→ rozeta, kokarda; od rose → róża < → różanka < → różany < → róża
(1.6) angielski: (1.1) rosette; (1.2) rose window; (1.3) rosette; (1.4) rosette; (1.7) rose, rosette duński: (1.1) roset ; (1.3) roset niemiecki: (1.2) Rosette rosyjski: (1.2) роза; (1.3) розетка włoski: (1.1) rosone ; (1.2) rosone