buta () ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) zbytnia pewność siebie, pycha
(2.1) od but
(1.1)
(1.1) Margrabiowie brandenburscy dla poskromienia buty polskiej zamordowali w niem skrytobójczo króla polskiego Przemysława, który od nich odzyskał Pomorze dla PolskiKazimierz Bartoszewicz, Słownik prawdy i zdrowego rozsądku.
butność bucić się butny butnie
buta ()
przymiotnik (1.1) ślepyBukhari Daud, Mark Durie, Kamus Bahasa Aceh, Pacific Linguistics, Research School of Pacific and Asian Studies, the Australian National University, 1999, s. 32.
buta ()
przymiotnik (1.1) ślepy
buta ()
przymiotnik (1.1) ślepy
buta ()
rzeczownik (1.1) zakład czasownik (2.1) zakładać się, robić zakład, postawić zakład przymiotnik (3.1) nadęty, wydęty
buta ()
przymiotnik (1.1) głupi rzeczownik (2.1) głupiec, głupek
butaság butít