padaczka () ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) choroba cechująca się napadami padaczkowymi będącymi efektem przejściowych zaburzeń czynności mózgu, polegających na nadmiernych i gwałtownych, samorzutnych wyładowaniach bioelektrycznych w komórkach nerwowych;
(1.1)
(1.1) W dzieciństwie miewał częste napady padaczki. (1.1) W nocy ratowałem chłopca z padaczką, który spadł z łóżka. Gdzie był personel?
(1.1) padaczka alkoholowa
(1.1) epilepsja, kaduk
padaczkowy, padaczkowaty
angielski: (1.1) epilepsy arabski: (1.1) صرع bengalski: (1.1) মৃগী białoruski: (1.1) падучка , эпілепсія bośniacki: (1.1) epilepsija bułgarski: (1.1) епилепсия czeski: (1.1) epilepsie duński: (1.1) epilepsi esperanto: (1.1) epilepsio francuski: (1.1) épilepsie , comitialité, mal comitial, haut mal, mal caduc, mal sacré hiszpański: (1.1) epilepsia japoński: (1.1) てんかん niemiecki: (1.1) Epilepsie nowogrecki: (1.1) επιληψία perski: (1.1) صرع rosyjski: (1.1) эпиле́псия rumuński: (1.1) nevoie słowacki: (1.1) padúcnica , epilepsia szwedzki: (1.1) epilepsi turecki: (1.1) epilepsi ukraiński: (1.1) епілепсія węgierski: (1.1) epilepszia wietnamski: (1.1) động kinh włoski: (1.1) epilessia