bark ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) część ciała w miejscu połączenia ręki lub (u zwierząt) kończyny przedniej z tułowiem; (1.2) żaglowiec mający co najmniej trzy maszty; ostatni z nich ma omasztowanie skośne, pozostałe maszty niosą ożaglowanie rejowe; (1.3)
(1.1)
(1.1) Znów zwichnąłem sobie bark. (1.2) Nasza żaglówka jest bardzo mała przy tym barku.
(1.1) zwichnąć / nadwyrężyć sobie / komuś bark
(1.1) barczysty, barkowy; bary
wziąć na swoje barki • spoczywać na barkach
(1.1) → 'coś ostrego, spiczastego' (1.2) <
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Części ciała (1.2)
afrykanerski: (1.1) skouer angielski: (1.1) shoulder; (1.2) barque, bark arabski: (1.1) كتف białoruski: (1.1) плячо ; (1.2) барк bułgarski: (1.2) барк chorwacki: (1.1) rame czeski: (1.1) rameno ; (1.2) bark duński: (1.1) skulder ; (1.2) bark estoński: (1.1) õlg; (1.2) parklaev, bark francuski: (1.1) épaule hiszpański: (1.1) hombro interlingua: (1.1) humero islandzki: (1.1) öxl jidysz: (1.1) אַקסל (aksl) niderlandzki: (1.1) schouder niemiecki: (1.1) Schulter ; (1.2) Bark nowogrecki: (1.1) ώμος portugalski: (1.1) ombro rosyjski: (1.1) плечо szwedzki: (1.1) axel węgierski: (1.1) váll; (1.2) váll wilamowski: (1.1) aksuł , āhsuł , aochsuł włoski: (1.1) spalla
bark ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) brzuch (1.2) ród, potomstwo, pokolenie
(1.1-2) bark, barku; barqe, barqet
bark ()
,
rzeczownik (1.1) szczeknięcie (dźwięk wydawany przez psa podczas szczekania) (1.2) kora (okrycie pnia drzewa) (1.3) bark (rodzaj żaglowca) czasownik nieprzechodni (2.1) szczekać (2.2) warczeć (mówić nieuprzejmie) czasownik przechodni (3.1) usuwać korę
(1.1-3) bark; barks (2.1-2) (3.1) bark, barked, barked, barks, barking
(2.1) Suddenly a dog jumped and started to bark. → Nagle wyskoczył pies i zaczął szczekać. (3.1) The woodcutter barked all the lumbers already in the forest. → Drwal ściągnął korę z wszystkich drzew już w lesie.
(1.2) bark beetle (2.1) bark out
(1.3) barque
(1.2) bark beetle; barkless
(1.1) z (2.1) (1.2) (1.3) (2.1) , , (3.1) z (1.2)
bark ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) bark (żaglowiec)
(1.1)
bark ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) kora
(1.1) en bark, barken;
(1.1) Jeg skar et hjerte i barken med en kniv. → Wyrżnąłem na korze serce nożem.
(1.1) zobacz też: słownik tematyczny - leśnictwo
bark ()
,
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) korahttps://iecor.clld.org/languages/elfdalian
<
bark ()
(1.1) barka
barko
bark ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) kora
(1.1) en bark, barken
<
bark ()
,
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) korahttps://iecor.clld.org/languages/norwegiannynorsk
(1.1) ein bark, barken
<
bark ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) kora
(1.1) en bark, barken
<
bark ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) bark (rodzaj żaglowca)
bark ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) kora (drzewa) (1.2) kora mózgowa (1.3) bark (żaglowiec)
(1.1-2) en bark, barken; (1.3) en bark, barken; barkar, barkarna
(1.2) hjärnbark (1.3) barkskepp
(1.3) segelfartyg
(1.1) träd (1.2) hjärna
(1.1) barka
złożenie rzeczownikowe barkborre, barkbröd, barkbåt, barkskepp • hjärnbark, isbark fraza czasownikowa komma mellan barken och trädet
(1.3)