vent ()
rzeczownik (1.1) otwór (najczęściej wentylacyjny) (1.2) komin wulkanu (1.3) ujście, upust emocji (1.4) otwór jamy ciała (1.5) dziurka na guziki w kurtkach czasownik nieprzechodni (2.1) pozwolić gazom uciec czasownik przechodni (3.1) pozwolić uciec przez otwór czasownik przechodni lub nieprzechodni (4.1) wyrazić, wyładować emocje
(1) vent; vents (2-4) vent, vented, vented, vents, venting
(1.3) She gave vent to her anger. → (Ona) dała upust swojej złości. (4.1) He vents his anger violently. → (On) brutalnie wyładował swój gniew.
(1.3) give vent to /
ventilator ventless
vent ()
(1.1) wiatr
vento, venteto, ventego, ventumilo, ventmuelilo, ventmuelejo, ventakvomuelejo, ventopuŝo, ventmontrilo, ventomontrilo, ventenergio venta, ventanima, ventkapa venti, ventumi, disventiĝi
vent ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) wiatr (1.2) wiatry, gazy (1.3) podmuch, odczucie nadchodzących wydarzeń, zmian ~s
(1.1) Il fait du vent aujourd’hui. → Wiatr dzisiaj wieje. (1.2) J’avais des vents après ta soupe hier. → Po twojej zupie miałem wczoraj wiatry. (1.3) On a vraiment senti passer le vent de la liberté. → Naprawdę mieliśmy wrażenie, że przechodzi wiatr wolności.
(1.1) ventus
vent ()
,
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) wiatr
(1.1) vent; vents
vent ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) wiatr
vent ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) wiatr
vent ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) wiatr