trącić () , ,
czasownik przechodni dokonany ( trącać) (1.1) czasownik nieprzechodni niedokonany ( brak) (2.1) wydzielać lekki zapach, raczej nieprzyjemny czasownik zwrotny dokonany trącić się ( trącać się) (3.1) (3.2)
(1-3)
(1.1) Nie wiem, co mi strzeliło do głowy, ale widząc jakieś dwie porządnie ubrane kobiety, podszedłem do nich i zapytałem, czy nie wiedzą, gdzie można by tu przenocować. Jedna z nich z miejsca odpowiedziała, że u niej. Robert mnie trącił, ale postanowiłem brnąć dalejAndrzej Bobkowski, Szkice piórkiem (Francja 1940–1944), 1957..
(1.1)
trącenie , trącanie trącać
trącić myszką przysłowie: czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci
(1.1) angielski: (2.1) smell duński: (2.1) at lugte (af ngt) jidysz: (1.1) אַ שטופּ טאָן (a sztup ton) rosyjski: (1.1) толкнуть