17 Lwowski Batalion Strzelców – pododdział piechoty 6 Lwowskiej Brygady Piechoty Polskich Sił Zbrojnych.
Formowanie i zmiany organizacyjne thumb thumb 17 Lwowski batalion strzelców został sformowany na bazie 17 pułku piechoty organizowanego od 8 września 1941 w Tockoje w składzie 6 Dywizji Piechoty należącej do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, ewakuowanego z terenu ZSRR w ramach II ewakuacji w dniach 18-24 sierpnia 1942. W połowie października 1942 na terenie obozu wojskowego w Quizil Ribat znalazł się cały 17 pp.
Formowanie i pobyt w Iraku Przeprowadzono tam reorganizację pułku. Z dniem 1 listopada został rozwiązany 17 pułk piechoty, a w jego miejsce sformowano 17 batalion strzelców. Po reorganizacji batalion liczył 41 oficerów i 884 podoficerów i szeregowców. 11 listopada 1942 batalion po mszy polowej otrzymał broń. Przeglądu batalionu dokonał gen. bryg. Michał Tokarzewski-Karaszewicz dowódca 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty i ppłk dypl. Klemens Rudnicki dowódca 6 Samodzielnej Brygady Strzelców Zarządzeniem Naczelnego Wodza z okazji święta 11-go listopada na wyższe stopnie wojskowe awansowano obu dowódców: dywizji i brygady oraz do stopnia porucznika Bolesława Kucharka z 17 batalionu. Otrzymanie broni przez batalion spowodowało przyspieszenie szkolenia strzeleckiego i taktycznego. Rozpoczęto też szkolenie motorowe. Dostarczono pod koniec grudnia samochody i motocykle dla plutonów: rozpoznawczego i moździerzy. Rozpoczęto kursy nauki jazdy i obsługi pojazdów dla oficerów i szeregowych batalionu. Do batalionu przybyło 8 oficerów - podporuczników. 2 stycznia 1943 odeszło 5 oficerów do przeszkolenia specjalnego w Wielkiej Brytanii jako kandydatów na skoczków do kraju.
21 stycznia 1943 do batalionu przydzielono kpt. Jana Niedzielskiego. Pod koniec lutego odbyły się ćwiczenia nocne i dzienne z użyciem samochodów. Ze względu na dalsze braki kadrowe, szczególnie szeregowych zdolnych do walki zmniejszono ilość dywizji w składzie APW, 7 marca nastąpiło rozwiązanie 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty. 6 Samodzielna Brygada Strzelców, jako 6 Lwowska Brygada Piechoty została wcielona do 5 Kresowej Dywizji Piechoty. 17 batalion strzelców otrzymał nazwę „17 Lwowski batalion strzelców”. 2 kwietnia 1943 17 batalion wyruszył do nowego miejsca postoju w okolicach Kirkuku. Pełnił tam służbę wartowniczą przy rurociągu, oraz patrolował rejon przygraniczny. Ponadto w dalszym ciągu prowadzono ostre strzelania oraz treningi taktyczne.
Z okazji święta 3-go maja 1943 nastąpiły awanse: wśród oficerów, awansowano do stopnia majora J. Harnera i do stopnia porucznika 4 oficerów oraz grupę podoficerów i strzelców. 4 czerwca 5 Kresową Dywizję Piechoty wizytował Naczelny Wódz gen. broni Władysław Sikorski. W tym dniu przeprowadził przegląd wojsk. Wieczorem uczestniczył w ognisku żołnierskim. W dniach 7–8 czerwca obserwował wielkie 48 godzinne manewry. Ze względu na duże upały stwierdzono w batalionie nawrót malarii. 5 i 6 lipca 1943 w związku ze śmiercią gen. Sikorskiego były obchodzone dni żałoby. Od 16 lipca ppłk dypl. Andrzej Hytroś odszedł z batalionu do Centrum Wyszkolenia Armii, dowodzenie przejął mjr Mieczysław Baczkowski. 6 sierpnia 1943 dowódca 6 Lwowskiej BP płk dypl. Klemens Rudnicki omówił z oficerami przejazd do Palestyny.
7 sierpnia do 16 Lwowskiego batalionu strzelców odszedł mjr Józef Cader na zastępcę dowódcy batalionu, kompanię dowodzenia objął kpt. Kasper Ślepokura, a pluton łączności ppor. Bolesław Budzyński. 9 sierpnia o 5:00 kolumna samochodów prowadzona przez jadącego w samochodzie dowodzenia majora Mieczysława Baczkowskiego ruszyła do Palestyny. Marsz przebiegał przez Kirkuk, Bagdad, Wadi-Muhadi, Ar-Rutbę. Po 7 dniach osiągnięto Mughazi Camp.
Palestyna Po przybyciu do obozu Mughazi 16 sierpnia 1943 żołnierze przez pierwsze tygodnie urządzali obozowisko, odpoczywali, korzystali z urlopów i przepustek. Oficer oświatowy batalionu i kapelan organizowali wycieczki do miejsc w Ziemi Świętej. Dodatkowo żołnierze korzystali z kąpieli w Morzu Śródziemnym i Morzu Martwym. 3 września w batalionie doszło do zmian kadrowych i przesunięć personalnych. 17 Lbs uczestniczył w ćwiczeniach brygadowych i jednym ćwiczeniu dywizyjnym, w trakcie którego Carriers plutonu moździerzy spadł w przepaść, w wyniku czego śmierć poniósł jeden strzelec, a jeden podoficer został ranny. Batalion brał udział w uroczystościach 5 KDP, w tym wręczenia sztandaru dla dywizji w święto 11-go listopada. 14 listopada batalion wziął udział w defiladzie przed Naczelnym Wodzem gen. broni Kazimierzem Sosnkowskim. 15 listopada 6 Lwowska Brygada Piechoty, a w jej składzie batalion wykonała pokazowe natarcie wraz ze wsparciem ognia artylerii. 22 listopada nastąpiła zmiana dowódców 6 LBP płk dypl. Klemens Rudnicki odszedł na stanowisko zastępcy dowódcy 5 KDP, a dowodzenie brygadą objął ppłk dypl. Witold Nowina-Sawicki. 26 listopada batalion wraz z brygadą przeszedł do obozu Julis w Palestynie. 28 grudnia batalion opuścił Palestynę i odszedł do Libanu.
Pobyt w Libanie Celem przeszkolenia batalionu w walkach górskich został przeniesiony do Libanu, podróż odbył koleją i rzutem kołowym. Miejscem postoju batalionu był obóz wojskowy w okolicach Bechmezzine, na południowy wschód od Trypolisu. Cała 6 LBP była szkolona z zakresu pobytu w górach, juczenia mułów, marszów dziennych i nocnych w górach, biwakowania w górach. Kierowcy byli szkoleni z zakresu jazdy na wąskich drogach i serpentynach. W tym czasie nastąpiła zmiana zastępcy dowódcy batalionu odszedł mjr. J. Harner, a przybył z 16 Lwowskiego batalionu strzelców kpt. Wacław Kwiatkowski. 28 stycznia 1944 batalion załadował się do transportu kolejowego i odjechał do Egiptu do obozu wojskowego w Quassasin.
Egipt 30 stycznia 1944 17 Lbs przybył do obozu wojskowego w Quassasin w Egipcie i został zakwaterowany pod namiotami. 1 lutego z batalionu wydzielono nadwyżki żołnierzy. W następnych dniach batalion uzupełnił broń, sprzęt i wyposażenie do pełnych stanów etatowych. Batalion całym stanem osobowym przeszedł przeszkolenie minerskie, Uczono zakładać, wykrywać i zdejmować miny, prowadzono naukę rozbrajania pułapek minerskich. Spakowano bagaże znacząc worki i skrzynie. Oficer oświatowy urządzał wycieczki pod piramidy. Batalion został podzielony na trzy rzuty: w pierwszym znalazły się 1 i 2 kompanie strzelców, dowództwo batalionu i część kompanii dowodzenia pod dowództwem mjr. Baczkowskiego, w drugim 3 i 4 kompanie strzeleckie i część kompanii dowodzenia pod dowództwem kpt. Kwiatkowskiego, trzeci rzut ciężki z pojazdami i bronią ciężką pod dowództwem kpt. Królaka. 12 lutego rzut kpt. Kwiatkowskiego wyjechał koleją do Port Saidu, w ślad za nim 15 lutego rzut mjr Baczkowskiego, a rzut ciężki kpt. Królaka koleją do Aleksandrii. 17 lutego statki z dwoma rzutami z Port Saidu wyszły w morze i weszły w skład konwoju, rozpoczęły rejs w kierunku Włoch. 21 lutego nastąpiło zderzenie dwóch statków konwoju, w trakcie zderzenia statku z załadowanym rzutem kpt. Kwiatkowskiego wypadły za burtę dwie platformy z dwoma działami przeciwlotniczymi i ich obsługami, w składzie obsług zginęło w morzu dwóch żołnierzy 17 batalionu.
Działania bojowe batalionu 17 Lwowski batalion strzelców przybył do portu w Tarencie (Taranto) 22 lutego 1944, po wyładowaniu batalion odszedł do obozu Dovler Camp w pobliżu miasta. Do portu wysłano oddział wartowniczy pod dowództwem por. Antoniego Cetkowskiego. 19 marca 1943 batalion wyjechał w kierunku frontu koleją i własnym transportem. W tym dniu batalion posiadał w szeregach 38 oficerów, 732 szeregowych. 21 marca batalion dotarł do miasteczka Campochiaro i kwaterował w domach prywatnych. 20 i 21 marca dowódca batalionu z oficerami dokonał rozpoznania stanowisk obronnych i rejonu zaplecza przewidzianego do luzowania oddziału francuskiego z 3 Algierskiej Dywizji Piechoty.
Obrona nad rzeką Sangro i Rapido W nocy 25/26 marca na przejmowany odcinek obrony przesunięto na 150 mułach zaopatrzenie i sprzęt. W nocy 26/27 marca 17 Lwowski batalion strzelców zluzował oddziały francuskie wnosząc i transportując na wysokość około 1200 metrów swój sprzęt, amunicję i żywność. W noc luzowania zbiegło na stronę niemiecką 3 szeregowych narodowości ukraińskiej, a następnej nocy 2 następnych szeregowych narodowości ukraińskiej, wszyscy z przydzielonego plutonu ckm. Batalion zajął stanowiska na wzgórzach San Biagio przez środek ugrupowania przepływała rzeka Rapido. W pierwszym rzucie batalionu były 1, 2 i 4 kompanie strzelców i pluton ckm. 3 kompania strzelców w odwodzie dowódcy batalionu. 30 marca od ostrzału moździerzy ciężko ranny został podoficer, a lekko strzelec z 1 kompanii. 31 marca od ostrzału artylerii niemieckiej poległ strzelec, a drugi został ranny obaj z 4 kompanii. 1 kwietnia 1944 ogłoszono awanse i mianowania oficerskie, awansowano 3 oficerów do stopnia kapitana, 2 oficerów do stopnia porucznika i mianowano na pierwszy stopień oficerski 5 podchorążych i podoficerów. Tego dnia w nocy o godz.23.45 pluton ppor. Kaczmarzyka z 4 kompanii strzelców stoczył pierwszą walkę z niemieckim patrolem. Od nocy 1/2 kwietnia batalion podjął akcję patrolową. 4 kwietnia 1944 17 batalion był wizytowany przez Naczelnego Wodza gen. Sosnkowskiego, NW dotarł do wysuniętego punktu obserwacyjnego 4 kompanii strzelców. Tego dnia ranny został strzelec z plutonu rozpoznawczego od ostrzału niemieckiej artylerii. 5 kwietnia podczas patrolu na przedpolu ciężko ranny na własnej minie został podoficer z 3 kompanii strzelców. W nocy 5/6 kwietnia 17 Lbs został zluzowany przez 18 Lwowski batalion strzelców i przeszedł do miejscowości Collemachia. 8 kwietnia ranny został od ostrzału artylerii strzelec z oddziału przeciwpancernego.
Podczas postoju 17 batalionu w Collemachia obchodzono święta Wielkanocne. Istniejący w kompanii dowodzenia pluton przeciwlotniczy przeformowano w batalionowy pluton ciężkich karabinów maszynowych składający się z dwóch drużyn, a w drużynie z 2 ckm z obsługami pod dowództwem ppor. Mieczysława Zarębskiego o stanie osobowym 2 oficerów i 34 szeregowych. Batalion przebywając w odwodzie brygady prowadził intensywne ćwiczenia i strzelania. 15 kwietnia batalion przeszedł do górskiej miejscowości Gallo. 22 kwietnia mjr Baczkowski wraz z grupą rekonesansową udał się na odcinek „Cairo”. 25 kwietnia na odcinek „Cairo” odjechała grupa rozpoznawcza i rzut gospodarczy. W wąwozie Inferno grupa została ostrzelana przez niemiecką artylerię, w wyniku czego poległ strzelec z plutonu ckm, a rannych zostało 2 oficerów i 12 szeregowych. Wieczorem 25 kwietnia batalion przybył do Aquafondata i w nocy wymaszerował na odcinek obrony.
Udział w bitwie o Monte Cassino 26 kwietnia 1944 o godz.20.30 17 batalion podjął marsz z objuczonymi mułami na odcinek. Marsz odbył się w kolejności 3 i 4 kompanie strzelców, dowództwo batalionu, 2 i 1 kompanie strzelców. Podczas marszu muły prowadzone przez 3 i 4 kompanie zostały ostrzelane przez niemiecką artylerie i zgubiły bagaż. Do batalionu w nocy przybyło uzupełnienie z 7 Dywizji Piechoty (Zapasowej) 24 szeregowych. Batalion w chwili wejścia do działań w bitwie o Monte Cassino liczył 42 oficerów i 712 szeregowych.
27 kwietnia 17 batalion strzelców przejął całkowicie odcinek obrony „Cairo” od oddziału brytyjskiego. Odcinek batalionu znajdował się pod ciągłym ostrzałem niemieckiej artylerii, szczególnie dokuczliwe były moździerze. 28 kwietnia ostrzelane zostały stanowiska plutonu moździerzy, ranni zostali por. Antoni Cetkowski i jeden strzelec, w nocy zmieniono stanowiska na stoku góry Castellone. 1 maja II pluton 3 kompanii stoczył walkę z niemieckim patrolem, wyniku czego wzięto do niewoli rannego żołnierza niemieckiego. W nocy 3/4 maja na odcinku 4 kompanii schwytano ubranego po cywilnemu Włocha. Tej nocy rozpoczął luzowanie 17 batalionu spieszony pułk ułanów Karpackich. Schodzące z pozycji pododdziały były ostrzeliwane przez niemiecką artylerię, w wyniku czego został śmiertelnie ranny jeden ze strzelców.