Krótkowarg himalajski (Chilobrachys himalayensis) – gatunek pająka z rodziny ptasznikowatych. Zamieszkuje Indie.
Taksonomia Gatunek ten po raz pierwszy opisał Benoy Krishna Tikader w 1977 roku na łamach „Journal of the Bombay Natural History Society” pod nazwą Phlogiodes himalayensis. Jako lokalizację typową wskazano Birch Hill w dystrykcie Dardżyling w indyjskim Bengalu Zachodnim. W 1985 roku Robert Raven przeniósł go do rodzaju Haploclastus. W 2010 roku Manju Siliwal i Raven na podstawie cech budowy narządu strydulacyjnego umieścili ten gatunek w rodzaju Chilobrachys.
Morfologia Pająk opisany wyłącznie na podstawie samców. Holotyp ma ciało długości 34 mm przy prosomie długości 17 mm i szerokości 15 mm oraz pierwszej, najdłuższej parze odnóży długości 62 mm. U innego zmierzonego okazu długość ciała wynosi 22,1 mm przy prosomie długości 10,4 mm i szerokości 8,8 mm oraz odnóżu pierwszej pary długości 31,5 mm.
Karapaks jest nieco dłuższy niż szerszy, na przedzie dość szeroki, acz nieco węższy niż na tylnej krawędzi, o części głowowej nieco wyniesionej, a tułowiowej umiarkowanie wysokiej i sklepionej. Jego długość jest mniejsza niż łączna długość rzepki i goleni pierwszej pary, ale większa niż łączna długość nadstopia i stopy pary ostatniej. Owłosienie ma jedwabiście szare. Oczy leżą na słabo wyniesionym wzgórku w pobliżu przedniej krawędzi nadustka. Oczy przednio-środkowe leżą nieco bardziej z tyłu niż przednio-boczne, a tylno-środkowe niemal na równi z tylno-bocznymi i blisko nich. Jamka jest poprzeczna i głęboka.
Szczękoczułki mają takiej samej barwy co karapaks owłosienie i pozbawione są rastellum. Na przedniej krawędzi bruzdy szczękoczułka znajduje się 12 zębów. W skład narządu strydulacyjnego wchodzą cierniowate szczecinki na tylno-bocznych stronach szczękoczułków i wiosłowate szczecinki na przednio-bocznych stronach szczęk; na szczękach obecne są też nieliczne szczecinki cierniowate. Warga dolna jest szersza niż dłuższa, prawie prostokątna, porośnięta grubymi włoskami, na przedzie zaopatrzona w czarne, ząbkowate guzki. Sternum jest owalne, gęsto owłosione. Odnóża są bardzo długie i grube. Kolejność ich par od najdłuższej do najkrótszej to: I, IV, II, III. Nadstopie ostatniej pary ma skopule tylko w odsiebnej ćwiartce.
Opistosoma (odwłok) jest dłuższa niż szersza, długo i grubo owłosiona. Kądziołki przędne pary środkowej mają 1,5 mm, a pary bocznej 8 mm długości.
Samcze nogogłaszczki mają kulistawy bulbus o ściśniętych końcach i długi, wyprostowany, stopniowo ku spiczastemu szczytowi zwężony embolus.
Rozprzestrzenienie Gatunek znany tylko z dwóch stanowisk na terenie Bengalu Zachodniego w północnych Indiach.
Przypisy
Kategoria:Ptasznikowate Kategoria:Pająki Azji Kategoria:Fauna endemiczna Indii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1977 roku