Carlo Maurizio (Kazimierz Maurycy) Vota (ur. 16 lutego 1629, Turyn; zm. 9 grudnia 1715, Rzym) – jezuita, dyplomata, szara eminencja na dworze króla Jana III Sobieskiego, spowiednik królów Jana III i Augusta II Mocnego.
Życiorys W wieku 2 miesięcy stracił oboje rodziców, a jego wychowaniem zajął się wuj Giacomo Parella (Jakub Parelle). Ukończył z wyróżnieniem kolegium jezuickie w Embrun, następnie w Awinionie (1645–1648), otrzymując tytuł doktora filozofii. Wykładał humaniora i retorykę w kolegiach jezuickich w Mâcon, Chieri i Nicei (1650–1655). Kontynuował studia teologiczne w Rzymie pod Pallavicinim (późniejszym nuncjuszem w Polsce), otrzymując tytuł doktora teologii. Został wyświęcony na kapłana w 1658. Pełnił następnie urząd prefekta wyższych nauk w oraz objął katedrę teologii scholastycznej w Collegium Romanum i katedrę retoryki w Collegium Germanicum. W 1660 przeniósł się do Wenecji, gdzie został komisarzem jezuickim. Wykładał na akademii kosmograficznej historię (starożytną i nowożytną) oraz zasady polityki chrześcijańskiej. W 1677 został przeniesiony do Turynu, gdzie został kierownikiem budującego się wówczas i prefektem kongregacji św. Pawła, a także cenzorem.
W imieniu papieża Innocentego XI najpierw posłował do cesarza austriackiego Lepolda I Habsburga, a następnie jako jego attaché do carów Iwana i Piotra (1684), próbując pozyskać ich do Ligi Świętej przeciwko Turkom. W sierpniu 1684 trafił na dwór Jana III Sobieskiego i został nauczycielem synów króla, Aleksandra i Konstantego. Doprowadził do ślubu królewicza Jakuba z księżniczką Jadwigą Elżbietą, córką palatyna reńskiego Filipa Wilhelma. Zwalczał na dworze Jana III koalicję profrancuską. W 1692 wyjechał do Rzymu wyjednać środki pieniężne na cele wojenne dla Rzeczypospolitej. Trzykrotnie nominowany do mitry biskupiej przez króla polskiego w oddaniu zasług, propozycja ta jednak nie została przyjęta przez papieża. Po śmierci Sobieskiego służył królowej-wdowie Marii Kazimierze i przeniósł się z nią do Gdańska. Po elekcji Augusta II Mocnego trafił na jego dwór i został jego spowiednikiem. Intrygował przeciwko biskupowi Andrzejowi Chryzostomowi Załuskiemu. W 1708 został kierownikiem przekazanego w ręce jezuitów jako księży świeckich. Papież Klemens XI mianował go pierwszym prefektem apostolskim w Saksonii. W 1713 został odwołany do Rzymu, gdzie przebywał w domu zakonnym w odosobnieniu do śmierci w 1715.
Prowadził obszerną korespondencję obejmującą kilkanaście tomów (przechowywaną na pocz. XX w. w Paryżu). Całość dorobku pisarskiego Voty spłonęła w pożarze podczas sejmu zwyczajnego 1690.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Włoscy jezuici