Florence Kelley

Florence Moltrop Kelley (ur. 12 września 1859 w Filadelfii, zm. 17 lutego 1932 tamże) – amerykańska reformatorka społeczna, polityczka. Aktywnie działała przeciwko fabrykom wyzyskującym pracowników (ang. sweatshop) i na rzecz płacy minimalnej, ośmiogodzinnego dnia pracy oraz praw dzieci.

Życiorys

Młodość i edukacja Urodziła się jako córka Williama D. Kelleya i Caroline Bartram Bonsall. Jej ojciec był abolicjonistą, jednym z założycieli Partii Republikańskiej, sędzią i wieloletnim członkiem Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych.

Na Kelley największy wpływ miał jej ojciec, co sama stwierdziła: „Zawdzięczam mu wszystko, czego kiedykolwiek byłem w stanie się nauczyć”. Przez wszystkie jej wczesne lata czytał jej książki, w których pojawiały się wątki o pracy dzieci. Nawet w wieku 10 lat ojciec uczył ją o swojej pracy.

W 1882 rozpoczęła naukę na Uniwersytecie Cornell, gdzie należała do Phi Beta Kappa Society. Napisała pracę magisterską na temat dzieci z ubogich rodzin. Temat został zainspirowany naukami jej ojca. Była jedną z pierwszych kobiet, które ukończyły Cornell.

Chociaż Kelley pragnęła studiować prawo na Uniwersytecie Pensylwanii, odmówiono jej przyjęcia ze względu na płeć. W międzyczasie uczęszczała na zajęcia wieczorowe w New Century Guild for Working Women. Później uczyła się na Uniwersytecie w Zurychu, pierwszym europejskim uniwersytecie przyznający stopnie naukowe kobietom, i dołączyła do grupy studentów opowiadających się za socjalizmem.

W 1894 uzyskała również tytuł magistra prawa w Northwestern University School of Law. Dzięki temu mogła założyć szkołę dla pracujących dziewcząt w Pensylwanii.

Życie zawodowe i działalność społeczna mały|Florence Kelley w 1925 Była członkinią Intercollegiate Socialist Society, działaczką na rzecz praw wyborczych kobiet i praw obywatelskich Afroamerykanów. Była zwolenniczką Karola Marksa i znajomą Fryderyka Engelsa. Jej tłumaczenie z 1885 dzieła Położenie klasy robotniczej w Anglii na język angielski zostało opublikowane za zgodą Engelsa w 1887 pod jej nazwiskiem po mężu „Mrs. F. Kelley Wischnewetzky” i jest używane do dziś. W 1889 opublikowała broszurę Our Toiling Children.

Po studiach pomagała w założeniu oddziału New Century Guild w Filadelfii, wraz z Gabrielle D. Clements i pod przewodnictwem Elizy Sproat Turner. Szkoła prowadziła zajęcia i programy mające na celu pomóc pracującym kobietom. Sama Kelley uczyła tam zajęć wieczorowych.

W latach 1891-1899 należała do Hull House. Zapewniło jej to sieć kontaktów z innymi organizacjami społecznymi i możliwość dążenia do promowania praw pracujących kobiet i dzieci. Podczas pobytu w Hull House, Kelley nawiązała więź z Jane Addams i Julią Lathrop, które pracowały razem jako główne reformatorki ruchu pracowniczego. Wszystkie trzy kobiety pochodziły z wyższej klasy średniej i miały aktywnych politycznie ojców. Zaprzyjaźniła się również z Grace i Edith Abbott, a także z Alice Hamilton, zawodową lekarką specjalizującą się w zapobieganiu chorobom zawodowym. Kelley współpracowała z Chicago Women's Club pod patronatem Jane Addams, zakładając Biuro Pracy Kobiet w Hull House. Jako organizacja, Hull House zapewniło jej możliwość ominięcia organizacji męskich w celu kontynuowania aktywizmu społecznego na rzecz kobiet, którym w tamtym czasie odmawiano udziału w formalnej polityce. Uważa się, że zapoczątkowała ruch feminizmu na rzecz sprawiedliwości społecznej.

Kelley wspierała lub kierowała wieloma organizacjami społecznymi, m.in.: National Child Labor Committee, National Consumers League, National Conference of Social Workers, Amerykańskie Towarzystwo Socjologiczne, National American Woman Suffrage Association, NAACP, Międzynarodowa Liga Kobiet na rzecz Pokoju i Wolności, Intercollegiate Socialist Society.

Na prośbę Williama English Wallinga i Mary White Ovington Kelley została członkiem założycielem NAACP. Jako członek zarządu należała do komisji ds. nominacji, budżetu, federalnej pomocy dla edukacji, przeciwdziałania linczom i nierówności wydatków na fundusze szkolne. Według W.E.B. Du Bois, Kelley była dobrze znana z zadawania konkretnych pytań w celu znalezienia sposobu działania.

Po premierze Narodziny narodu Kelley i inni liderzy NAACP demonstrowali w wielu miastach przeciwko filmowi, który przedstawiał rasistowską interpretację historii osób czarnoskórych w Stanach Zjednoczonych. W 1923 Kelley walczyła o przyjęcie Krajowego Stowarzyszenia Kobiet Kolorowych jako członków Wspólnego Komitetu Kongresowego Kobiet, który powstał w 1920. Udało jej się to w styczniu 1924.

Od 1899 do 1926 mieszkała w domu osiedlowym Henry Street w Nowym Jorku. Stamtąd pełniła funkcję Sekretarza Generalnego National Consumers League, która sprzeciwiała się wyzyskowi pracowników. Wykorzystała swoje kierownictwo do podniesienia świadomości społecznej i uchwalenia ustawodawstwa stanowego w celu ochrony pracowników, przede wszystkim kobiet i dzieci. Consumers' League ustanowiła Kodeks Norm, który służył do podnoszenia płac, skracania godzin pracy i wymagał minimalnej liczby urządzeń sanitarnych. Kelley wykorzystała NCL do zajęcia się własnymi politykami, takimi jak lokalne godziny pracy i płace kobiet, poprzez zbieranie danych i aktywizm. Kelley była również mentorką młodszych aktywistów, takich jak Mary van Kleeck, która krótko pracowała dla Consumers League.

Dzięki jej staraniom powstało 64 oddziałów Ligi Konsumentów. Często występowała jako przedstawicielka w kontaktach z ustawodawcami stanowymi i rozszerzała sieć NCL poprzez kluby kobiece. Aktywnie działała na rzecz ośmiogodzinnego dnia pracy. W 1907 zaangażowała się w sprawę Sądu Najwyższego Muller v. Oregon, będącą próbą uchylenia ograniczeń dotyczących godzin, w których kobiety mogły pracować w zawodach niestwarzających zagrożenia.

Lobbowała w Kongresie Stanów Zjednoczonych za uchwaleniem ustawy Keating-Owen Child Labor Act z 1916, która zakazała sprzedaży produktów wytwarzanych w fabrykach zatrudniających dzieci w wieku do trzynastu lat. W 1919 była członkinią-założycielką Międzynarodowej Ligi Kobiet na rzecz Pokoju i Wolności i przez kilka lat pełniła funkcję wiceprezes National American Woman Suffrage Association.

Śmierć i pogrzeb Zmarła 17 lutego 1932 w dzielnicy Germantown w Filadelfii. Została pochowana na cmentarzu Laurel Hill w Filadelfii.

Wybrane publikacje

The Need of Theoretical Preparation for Philanthropic Work (1887) Our Toiling Children (1889) The responsibility of the consumer (1908) The Present Status of Minimum Wage Legislation (1913) Modern Industry: in relation to the family, health, education, morality (1914) Women in Industry: the Eight Hours Day and Rest at Night, upheld by the United States Supreme Court (1916) Twenty Questions about the Federal Amendment Proposed by the National Woman's Party (1922) Notes of Sixty Years: The Autobiography of Florence Kelley (1986)

Przypisy

Linki zewnętrzne

Strona internetowa poświęcona Florence Kelley

Kategoria:Amerykańskie sufrażystki Kategoria:Amerykańscy działacze społeczni Kategoria:Amerykańscy socjaliści Kategoria:Amerykańscy pisarze XIX wieku Kategoria:Działacze praw dziecka Kategoria:Specjaliści prawa pracy Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Zurychu Kategoria:Absolwenci Cornell University Kategoria:Ludzie urodzeni w Filadelfii Kategoria:Urodzeni w 1859 Kategoria:Zmarli w 1932