Zając wełnistyNazwa polska za: (Lepus oiostolus) – gatunek ssaka z rodziny zającowatych (Leporidae), występujący na Wyżynie Tybetańskiej.
Taksonomia W 1840 roku brytyjski przyrodnik i etnolog Brian Houghton Hodgson po raz pierwszy opisał zająca wełnistego, nadając mu nazwę Lepus oïostolus, w czasopiśmie naukowym „Journal of the Asiatic Society of Bengal”. Miejsce typowe według oryginalnego opisu to „śnieżny region Himalajów, a może także Tybet”, ograniczone w 1964 roku do południowego Tybetu w Chińskiej Republice Ludowej. Holotyp znajduje się w zbiorach Muzeum Historii Naturalnej w Londynie. Dwa lata później Hodgson opisał kolejny takson Lepus pallipes, który brytyjski przyrodnik William Thomas Blanford w 1898 roku określił jako dorosłą formę zająca wełnistego. Obecnie oba taksony są synonimami. Radziecki teriolog w 1964 roku umieścił gatunek w podrodzaju Tarimolagus, zaś rosyjski paleontolog w 1998 roku w podrodzaju Eulagos.
Podgatunek przewalskii wcześniej był uznawany za podgatunek zająca stepowego. Morfologicznie dzieli kilka cech z zającem pustynnym.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) 400–580 mm, długość ogona 65–126 mm, długość ucha 105–115 mm, długość tylnej stopy 102–140 mm, masa ciała 2–4,25 kg. Samice są nieco większe i cięższe od samców.
Futro jest długie i faliste. Na spodniej części ciała włosy są koloru białego, na stronie grzbietowej ciała kolor waha się od szarawo-brązowego do piaskowo-żółtego. Cechą wyróżniającą gatunek są pośladki odznaczające się kolorystycznie od reszty ciała jaśniejszą srebrzystą sierścią. Ogon zająca wełnistego jest biały z pojedynczym brązowym pasem u góry. Głowa w większości szara, wraz pyszczkiem jest nieco dłuższa niż bliskiego krewnego, zająca płowego. Kark szary, podobnie jak uszy w dużej mierze zakończone czarnymi końcówkami. Klatka piersiowa rudawa. Nogi są rudawo-siwe lub rudawe. Podbródek i część brzuszna są głównie białe. Sierść linieje tylko raz w roku.
Zasięg występowania Zasięg zająca wełnistego obejmuje większość Wyżyny Tybetańskiej. Jest szeroko rozmieszczony w zachodnich i środkowych Chinach, gdzie występuje w prowincjach Gansu, Qinghai, Syczuan, Tybet, Sinciang i Junnan, a także w północnych Nepalu i Indiach, poprzez Dżammu i Kaszmir oraz Sikkim.
Ekologia Siedlisko Typowym siedliskiem zająca wełnistego są wysokogórskie tereny trawiaste różnego typu: łąki alpejskie, łąki zaroślowe i zimne regiony pustynne, ale występuje także w górskich lasach iglastych lub mieszanych. Kryje się w norach świstaków i szuka schronienia wśród skał. Zazwyczaj unika gęstych zarośli. Zakres wysokości wynosi od 2500 do 5400 metrów nad poziomem morza.
Tryb życia Zając wełnisty to zwierzę płochliwe i zazwyczaj samotne. Choć bywa aktywny w ciągu dnia, to przeważnie prowadzi nocny tryb życia. Poszczególne osobniki regularnie wracają nocą na te same żerowiska. W ciągu dnia czasami odpoczywa na słońcu w osłoniętym miejscu. Żeruje głównie na trawach i roślinach zielnych, ale zjada również liście i łodygi małych krzewów.
Rozród Sezon rozrodczy rozpoczyna się w kwietniu i trwa do lipca. Dwa mioty rodzą się co roku, przy czym w każdym miocie rodzi się od jednego do dwóch młodych.
Zależności międzygatunkowe Zając wełnisty może być żywicielem pośrednim bąblowca wielojamowego.
Ochrona Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody oceniła zająca wełnistego za gatunek najmniejszego troski, jednak w Indiach jest uważany za zagrożony. Zagrożeniem dla gatunku jest utrata i pogorszenie się siedlisk, jak i ich fragmentacja co uniemożliwia poszczególnym osobnikom odbywanie lokalnych migracji. W niektórych obszarach lokalne polowania wpływają negatywnie na populację.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Zającowate Kategoria:Ssaki Azji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1840 roku