Gwara chwalimska – gwara używana przez Chwalimiaków, należąca do dialektu śląskiego, z wpływami wielkopolskimi.
Charakterystyka mazurzenie obecność głosek pochylonych samogłoska ę wymawiano jako nosowe a, np. jancmiyń, gamba forma jegua, jegiouka (por. czes. jehla czy dłuż. jegła) wyrażanie czasu przeszłego oraz trybu przypuszczającego za pomocą aorystycznego 'ch', np. jach to słysou. prelabializacja dyftongiczna wymowa samogłoski y w wygłosie, np. pudziymyj, niesiymyj dyftongiczna wymowa o pochylonego, np. courny, kowoul, zouk utrzymanie oboczności 'ew' w przyrostkach przymiotników, rzeczowników i w końcówkach celownika liczby pojedynczej rzeczowników męskich oraz mianownika liczby mnogiej rzeczowników męskich, tj. -ew- po spółgłoskach miękkich i stwardniałych, np. kóniewi, kowoulewi, wiśniewyj forma 'banie' (będzie) formy trybu rozkazującego rodzaju męskiego używane w funkcji bezokolicznika, np. musi pisaj, nie chce wziąj ściąganie form czasu przeszłego w rodzaju żeńskim po wypadnięciu 'ł', wymawianemu jak 'u', np. jach suysa, jach tyg nie bra opuszczanie końcowego 'o' w końcówce dopełniaczu pojedynczym przymiotników i zaimków, np. pszisou do moig taty. zanotowane słowa: banie (będzie), zouk (nauczyciel), zapangwaj (zapiąć), pioj (czytać), ma! (tak), bulce (ziemniaki), dziywce (córka), uolica (drzwi)
Linki zewnętrzne Artykuł Kazimierza Nitscha Rzekomi "wendowie" w Wielkopolsce (s. 834)
Chwalimska